President’s Message

Once upon a time, there was a little country behind the dikes where the people appeared to have everything squared away. The foreign correspondents who lived there had a pretty easy existence. There was a fixed list of topics for them to report on: tulips, Rembrandt and the Royal House, as well as drugs, prostitution, abortion and euthanasia – because this little country dared to go its own way on social policies. It was proud of its innovative and progressive image. It was also a leader on integration and immigration issues, and set an example for the rest of the world.

Since then, that image has burst like a soap bubble, and there's not much left of the idyllic life behind the dikes. After two political murders, the Netherlands is desperately looking for a new identity – and foreign correspondents have more work than ever before.

Pim Fortuyn and Theo van Gogh, Mohammed Bouyeri and the 'Hofstad' group, Ayaan Hirsi Ali, Rita Verdonk and Geert Wilders. Fascinated, the correspondents sent dispatches detailing how the Netherlands careened from one extreme to the other. Excepting Denmark, the Netherlands became the country with the strictest immigration and integration laws in Europe.

And that's not all: in the meanwhile, the Dutch had to admit the freewheeling cries of the 1960s like "moet kunnen" ("should be possible") had run into a dead end in other respects as well. Tolerance is one thing, but faulty enforcement is something else. Disasters like the fireworks explosion in Enschede and the fire at a cafe in Volendam made that clear. This was yet another turnabout: "moet kunnen" became "regels zijn regels ("rules are rules"). Even on issues such as abortion, euthanasia and drugs policy, the new cabinet stepped on the brakes. With the ChristenUnie (Christian Union) in the governing coalition, the government rediscovered the values of the 1950s.

In short, the search for a new identity is not yet complete – and for journalists, the times are still especially exciting. We of the BPV, supported by many sponsors, try to help our colleagues in their work. We organize working lunches and excursions. We keep in touch with the mayors of large cities such as Amsterdam, Rotterdam, and The Hague. We invite captains of industry for conversations, and hold discussions with key figures in international organizations such as the International Criminal Court (ICC), the International Court of Justice (ICJ), and the Sierra Leone War Crimes Tribunal (SCSL). Because of these courts, The Hague can call itself the world capital of peace and justice – and journalists have gained an additional exciting area of work.

Our annual yearbook documents how multifaceted the existence of a correspondent in the Netherlands is, and we of the BPV board apply ourselves with our activities to ensure it remains that way.

Kerstin Schweighöfer,
President bpv

Van de voorzitter

Er was eens een landje achter de dijken waar de mensen hun zaken op orde leken te hebben. Ook de buitenlandse correspondenten die zich er gevestigd hadden, voerden een vrij rustig bestaan. Er was een vaste lijst aan klassiekers waarover ze regelmatig verslag deden: tulpen, Rembrandt en het Koninklijk Huis, maar ook drugs, prostitutie, abortus en euthanasie. Want dit landje durfde nieuwe wegen in te slaan. Het was trots op zijn innovatief en progressief imago. Ook in integratie- en immigratievraagstukken was het gidsland en voorbeeld voor de rest van de wereld.

Inmiddels is dat imago als een zeepbel gebarsten en van de idylle achter de dijken is niet veel overgebleven. Na twee politieke moorden is Nederland wanhopig op zoek naar een nieuwe identiteit – en hebben buitenlandse correspondenten het ongekend druk.

Pim Fortuyn en Theo van Gogh, Mohammed B. en de Hofstadgroep, Ayaan Hirsi Ali, Rita Verdonk en Geert Wilders: gefascineerd constateerden de correspondenten hoe Nederland van het ene uiterste naar het andere ging. Na Denemarken werd het het land met de strengste immigratie- en integratiewetten van Europa.

En dat is niet alles. Inmiddels moeten de Nederlanders vaststellen dat vrijblijvendheid en jarenzestigkreten zoals "moet kunnen" ook op andere gebieden een doodlopende weg waren: gedogen is één ding, falende controle een ander – dat maakten rampen zoals Enschede en de cafébrand van Volendam duidelijk. Gevolg was ook hier het andere uiterste: "moet kunnen!" werd: "regels zijn regels!"

Zelfs in zaken als abortus, euthanasie en drugsbeleid trapt het nieuwe kabinet nu op de rem: met de ChristenUnie in de coalitie herontdekt de regering de waarden van de jaren vijftig.

Kortom, de zoektocht naar een nieuwe identiteit is nog niet voltooid – en voor journalisten zijn de tijden nog steeds ongekend spannend. Wij van de BPV, gesteund door vele sponsoren, proberen onze collega’s bij hun werk te helpen. Wij organiseren workinglunches en excursies. We houden contact met de bestuurders van grote steden zoals Amsterdam, Rotterdam en Den Haag. Uitgenodigd voor gespreken worden ook captains of industry en sleutelfiguren van internationale organisaties zoals het Internationale Strafhof ICC, het Internationale Gerechtshof ICJ en het Special Court for Sierra Leone SCSL. Daardoor mag Den Haag zich wereldhoofdstad van vrede en gerechtigheid noemen en hebben journalisten er opnieuw een spannend werkterrein bij gekregen.

Ons jaarboek documenteert ieder jaar hoe veelzijdig het bestaan van een correspondent in Nederland is – en wij van het BPV-bestuur zetten ons met onze activiteiten ervoor in dat dat zo blijft.



Kerstin Schweighöfer,
voorzitter bpv